چراگهای افغانستان حدود نصف ساحۀ کشور را تشکیل داده. این ساحۀ چراگاه های طبیعی ٣٠ ملیون هکتار بوده است. چراگاه ها ثروت بزرگ ملی و تکیه گاه های اصلی رشد مالداری در افغانستان است. ولی این چراگاها هنوز به درستی به شکل نقشه برداری تثبیت نگردیده و باید ساحۀ چراگاها و سرحد و نقطه آن تعین شده باشد زیرا کبفیت ساحۀ نباتی و علفچر ها در غذا و حاصلدهی حیوانات تاثیر مستقیم داشته و تابع شرایط جوی و اقلیمی و رشد نباتی همان چراه گاه میباشد و بعضی از چرا گاه ها بالخصوص در نواحی جنوبی کشور جهت خشکسالی ها و چراندن بیرویۀ دیگران، ماهیت و کیفیت خود را از دست داده اند و باید توجه کرد که این چراگاها نباید به خاطر اضافه چراندن حیوانات ازبین بروند.

چراگاه های پامیر و شمال و مناطق مرکزی از چراگاه های طبیعی و همیشگی افغانستان است. چراگاهای افغانستان عموما در دامنۀ کوها قرار داشته و شکل موسمی را دارا میباشند و در ایام بهار چراندن حیوانات در چراگاها شروع شده و نظربه موقعیت جغرافیای و اقلیمی الی ماه عقرب ادامه میداشته باشد و بعضی اوقات بخاطر استفاده چراگاه های کشور که به قلت مواجه بوده و با لخصوص در ماه های خشکسالی مورد تاخت و تاز مالداران غیر محلی قرار میگیرد و مشکلات اجتماعی و امنیتی بوجود میاورند.

مردم، مالداران و دولت مکلف اند تا این چراگاه ها را که منابع طبیعی کشور گفته میشوند نگهداری نمایند و از چراندن بی رویه و خودسری های مالداران جلوگیری به عمل آورند.

بیابانهای افغانستان که در بعضی نواحی بوته زار و فرش نباتی دارند نیز مورد استفادۀ مالداران به حیث چراگاه ها قرار دارد. بیشتر این نواحی در جنوبغرب افغانستان به شکل بیابان و یا در مجاورت کوه ها است. مردم محل و کوچی ها ازآن استفادۀ اعظمی را میکنند.